Een burn-out krijg je niet zomaar, een burn-out krijg je als je te lang en te veel toegeeft aan wensen en behoeften van de omgeving. Na dat ik twee jaar geleden met een burn-out thuis kwam te zitten ben ik me gaan verdiepen in de oorzaak ervan. Eenvoudig is dat niet, omdat dat een proces is waarbij ik veel naar mijn eigen gedrag moest gaan kijken. En het is nou net die burn-out die me extra gevoelig maakt voor kritiek. Maar al te vaak drongen ‘eigen schuld’ gedachten zich op. Dat werd versterkt doordat ik me door de burn-out anders ging gedragen. Mijn zelfvertrouwen daalde tot een dieptepunt, ik voelde me onzeker en was bang. Ik denk dat veel mensen dit andere gedrag niet begrepen, zich er een verkeerd beeld bij vormden en daar vervolgens afwijzend op reageerden. Dit versterkte het ‘eigen schuld’ gevoel vervolgens: een negatieve spiraal.

De schaamte van me afschudden en het doorbreken van de verkeerde beeldvorming bij anderen was de belangrijkste drijfveer om vorig jaar te gaan bloggen en Twitteren. Dat leidde ver van huis tot hele positieve reacties, reacties waar ik me tot op de dag van vandaag mijn energie uit kan putten, dit is de basis mijn herstelproces. Maar hoe dichter bij huis, in mijn eigen stad, hoe moeilijker het is om de schaamte niet te voelen en tegen die verkeerde beeldvorming op te boksen. Soms verlies ik mezelf en voel ik me flink beroerd. Door me weer focussen op mijn herstel, met de positieve reacties op mijn weblog en Twitter kan ik daar dan uit komen.

Nu ik op een punt sta dat mijn herstel doorzet en ik dolgraag door wil pakken met het vinden van een herstel-werkplek waar ik in mijn kracht kan en mag staan, kom ik in de situatie dat die vervelende beeldvorming me begint in te halen. Mijn gedrag past niet in het beeld dat anderen van me hebben. Het voelt als een paar jaar geleden, toen de druk om me te gedragen zoals de omgeving van mij wenste me te groot werd. Het zweet staat me weer in de handen en krijg het benauwd. Toen me deze week vervolgens gevraagd werd ‘te onderzoeken welk effect mijn handelen op anderen heeft’ in de context van ‘negatieve beeldvorming over mij’ kreeg ik het zetje richting schaamte. Dit is zo’n “zie je wel” vraag, waardoor ik het gevoel krijg dat ik moet veranderen, dat ik moet onderzoeken. Deze vraag raakt de kern van de burn-out. En daarom is de vraag ook zo fout.

Maar ik heb de vraag gelezen en realiseer me dat ik het antwoord al lang weet. Ik hoef niks te onderzoeken. Negatieve beeldvorming zegt evenveel over mij als over de ander. En omdat ik vanuit het diepste in mezelf kan zeggen dat ik me voldoende heb ingespannen om mijn gedrag te veranderen, weet ik nu ook dat het tijd is dat mijn omgeving zich gaat aanpassen. Hier ligt ook de basis voor burn-out herstel: pas de omgeving aan.

Helaas, de negatieve beeldvorming zaagt de poten onder mijn herstel vandaan. Ik heb soms zelfs het gevoel dat dat zagen niet per ongeluk gaat, omdat ik mijn herstelomgeving een politiek proces is, waarin belangen van mensen en partijen een rol spelen. Ondanks de enorme tegenwerking die ik ervaar, ben ik niet van plan te stoppen met mijn herstel. Het onderzoek naar de effecten van mijn handelen op anderen is afgerond. Ik ga nu die negatieve beeldvorming te lijf. Om mijn omgeving hierbij een handje te helpen zal ik met open vizier een aantal van die negatieve beelden ontzenuwen en er nieuwe voor in de plaats zetten.

Allereerst de enorme hoeveelheid positieve energie die ik afgelopen jaar heb gestopt in Nationale Parken en de transitie van steden. Wellicht verblindt deze energie sommige mensen die al jaren in deze vakgebieden werkzaam zijn. Toch bereik ik in redelijk kort tijdsbestek mijn doel. Niet slecht toch? Zeker niet voor een heftruckshauffeur die 100% arbeidsongeschikt is en een ZW uitkering krijgt die onder bijstandniveau ligt.

Sowieso het beeld dat een simpele, laagopgeleide zieke productiemedewerker uit Blerick die in heel zwaar weer zit en dat aan zichzelf te danken zou hebben (wat trouwens de grootste onzin is). En al helemaal dat deze arbeider het ‘gore lef’ heeft zich te bemoeien met ruimtelijke ordening, planologie en de omgevingswet in Venlo en daarbuiten. Ok, misschien doe ik dat niet op een manier die in het ‘gewenste beeld’ past, maar het is wel effectief. Ik mag dan een eenvoudige arbeider zijn, ik weet minstens zo goed de weg in deze onderwerpen als de ambtenaren die zich nu achter hun oren zouden moeten krabben. Ik heb de pech dat ik me nooit heb mogen bewijzen vanwege de soms obsessieve tegenwerking, maar nodig me eens uit, dan hebben we het erover.

Een ander beeld van mij is dat ik alleen maar in het negatieve zou denken, dat ik niet met anderen mee wil doen. Dat beeld waardoor anderen uit mijn buurt willen blijven, me negeren. Behalve dat die onmenselijk lage uitkering me belemmert in mijn participatie en ontwikkelingsmogelijkheden, me gaat dwingen mijn huis te verkopen, heb ik ook last van onzekerheid en angst. Immers, sommige mensen vonden met zoveel kracht dat ik mijn gedrag maar moest aanpassen dat ze het gewenste gedrag er –met succes- bij mij in ramden en me de weg naar herstel op elke mogelijke manier afsneden. De angst dat dat weer met zoveel kracht gebeurt, blijft aanwezig. Zie het als een balans tussen positieve en negatieve krachten. Wie van mening is dat ik een ‘negatief persoon’ ben, moet zich maar eens bedenken hoeveel positieve eigenkracht ik afgelopen jaren heb moeten investeren om op dit punt te komen. Helaas zal ik om de balans definitief naar het positieve om te laten slaan nog wat -in hun ogen- vervelende dingen moeten doen. Iets met brieven schrijven over de oorzaak van mijn arbeidsongeschiktheid.

Nog zo’n rare beeldvorming waarover ik me trouwens al jaren verbaas. Dat beeld dat mensen die actief zijn op sociale media gevaarlijk zijn. Hoe vaak ik niet sociaal veroordeeld werd vanwege mijn getwitter. Mensen die twitteren zijn volgens hen blijkbaar haatzaaiers, opstokers, mensen die gevoed door paranoia verkondigen dat er complotten tegen de mensheid zijn. Nou, ik zal bekennen dat ik me er bewust van ben geworden dat negatieve beeldvorming een sociaal proces is waar we allemaal aan meedoen en dat die beeldvorming heel erg schadelijk kan zijn, zeker. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik thuis de hele tijd een hoedje van aluminiumfolie op heb. Het zijn de mensen die -vanwege mijn getwitter- mij de rug hebben toegekeerd, me verketterd hebben en die negatieve beeldvorming over mij zijn gaan uitdragen naar buiten. Die mensen hebben me zo’n enorme trap na gegeven…

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Hoe beeldvorming leidt tot vooroordelen, stigmatisering, stereotypering en uiteindelijk tot een totale sociale uitsluiting is me duidelijk geworden. Ik ben me wezenloos geschrokken. Letterlijk. Wat me verbaast is hoe veel druk er gelegd wordt op mensen om hun gedrag te veranderen om in het beeld van anderen te passen. Die druk is ziekmakend, is verwarrend, omdat het mensen uit hun kracht haalt. Helaas is het de norm -het is normaal- dat mensen die die druk niet meer aankunnen worden weggezet als verward persoon.

Ik zit er midden in. En ik ben het zat.

Ik ben benieuwd hoe snel ik nu het stempel krijg van “Oppositioneel opstandig gedrag“ en recht heb op een timeout van drie dagen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *