Venlo is een stad van verhalen. Meest recent is het verhaal van de Logistiek. Door de strategische ligging aan de Maas en de handelsroutes werd de stad een handelsscentrum. De Romeinen wisten dat al. Venlo is niet voor niets een Hanzestad. Logistiek zit in het regionale DNA.

Venlo is ook een stad met een prachtige binnenstad. De structuur van middeleeuwse wegen is nog groot en deels bewaard gebleven. Zelfs de enorme verwoestingen in de Tweede Wereldoorlog kregen het stadje aan de Maas niet klein. Jules Kayser liet de stad herrijzen uit het puin. Waar vroeger schepen met goederen af en aanvoeren, vinden we nu terrasjes en winkels. En nog steeds gebeurt er heel veel. Neem nou die kabelbaan over de Maas. Een verhaal apart.

Eten! Ja, ook dat moet gebeuren. Venlo was de hoofdstad van de smaak en noemt zich nu dé smaakregio van Nederland. Ik vind dat wel passen bij de bourgondische leefstijl waar Limburg om bekend staat. Venlo staat bekend om zijn Venlokas en wie nu door de regio trekt, ziet grote innoverende kassencomplexen. Hard werken is het wel, ook dat past bij Venlo. Het is een stad van harde werkers, arbeiders. Wanneer wordt Venlo de hoofdstad van de noeste arbeid?

Venlo vertelt graag dat ze gruuëts is. In al zijn verscheidenheid en kleur. Ieder jaar een nieuw verhaal. Maar het lijkt er op dat de verhalen een beetje op zijn. Mensen beklagen zich over het feit dat Venlo weer eens op zoek is naar zijn imago. Het mag ook wat kosten hoor, elke keer weer. Grote marketing campagnes om de Venlonaar er van te overtuigen dat hij gruuëts is. Maar bijt dat zich niet met het imago van PVV en ‘the never ending story’ van het elk jaar een nieuw imago van de stad?

Ik vind de PVV niet gruuëts. Toch heeft de partij hier een enorme aanhang. En hoe groter die aanhang, hoe harder het gemeentebestuur ‘gruuëtst‘ gaat roepen. Subsidies werden verdeeld op basis van gruuëtsheid, niet op basis van sociaal kapitaal. Initiatieven worden beoordeeld op basis van het verhaal dat dit jaar verteld mag worden. Maar de gewone burger, de man van de straat met een mening over de stad? Wanneer horen we dat verhaal?

Zo blind dat Venlo zich staart op haar tegenstelling tussen gruuëtse mensen en gewone mensen, hoe duidelijker wordt wat nou het echte verhaal van Venlo is. Het verhaal vinden we in onze achtertuin, onder de stoeptegels. In de binnenstad, in de gesloten huizenblokken. Overal waar we het willen zien. Als je maar goed kijkt. Dit is het verhaal van het Maasdal, waaraan Venlo haar strategische ligging dankt, haar handelsroutes dankt, waarin Venlo voedsel verbouwt. Venlonaren leven met de Maas. En je kunt er bommen op gooien, kabelbanen overheen trekken, Tradeports tot de horizon ontwikkelen en groene gevels bouwen tot je een ons weegt. Maar die Maas en die Maasduinen, de stijlrand, de uiterwaarden en de dekzandgronden kun je niet wegpoetsen. Dit is de blauwe draad, het element in het landschap dat de inwoners van de stad verbind met de plek waar ze wonen.

Venlo, parel langs de Maas.

Tweeduizend jaar geleden al en over tweeduizend jaar ook nog steeds.

Dit is het verhaal. Vertel het door!

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *